Վահան Թեքեյան Հրազդան

Հոն Հրազդանն է հիմայ… Եվ իր գոռումը ահեղ Կը լեցընէ տարածութիւնը շուրջի. Ո՜վ խուլ ժխոր՝ որ օդին մաքրութեան մէջ լուսայեղ¹՝ Զերթ բզզիւն մը մեղուանոցի կը թռչի։ Կը մօտենաս և տակաւ² կը համակէ ձայնը քեզ, Կը մտնէ ներս ականջներէդ և սրտէդ… Մինչ դաշտին մէջ ալ կարծես կը ծովանայ փրփրադեզ Եվ կ՚ընթանա՜յ քեզ վարելով իրեն հետ։ Իջած է մութը հիմա Մասիսի հին երկինքէն՝ Ուրկէ այնքա՜ն արևներ ալ բարձրացան, Իջա՜ծ է լուռ ու հանդարտ, փոշիի պէս ձիւնեղէն, Կամ անցեալի իբրև աճի՛ւն սրբազան… Երբ կամուրջէն անցնելով ա՛լ կը հասնիս Երևան՝ Գետին աղմուկն արբեցուցած է զքեզ… Իր ջրվէժող ալեաց տակ անհետացած է Ներկան, Պատմութեան մէջ, պապերուդ հետ կը քալես… Եվ ի՜նչ հմայք քիչ յետոյ՝ երբ հովուատունը Հայոց, Ուր կը մտնես իբրև դղեակդ հայրենի, Բերդի մը պէս կը կենայ գետին վերև ցասմնակոծ Եվ այդ անվերջ մռընչիւնով կ՚օրօրուի… Գիշերուան մէջ կը մնաս պատշգամբին վրայ անոր… Ցերեկուընէ Մասիսն աչքիդ մէջ է դեռ… Եվ կը խորհիս. «Հայութեան Մասիս իրանն է հըզոր, Եվ Հրազդան՝ իր աղաղակը անմեռ…»։