Վահան Թեքեյան Հայելին

Կը նայէի, երբ որ քու մէջդ հին ատեն¹ Փողկապիս էր ամէնէն շատ ու մազիս… Մէկուն՝ հազիւ աչք մը այլևս ու միւսէն Ինչ որ մնաց՝ ա՛լ չի փորձէր հիմայ զիս… Կ՚ուզեմ անցնիլ արագօրէն առջևէդ՝ Քեզ մերժելով, չտեսնելով իսկ յաճախ, Թէև գիտեմ, թէ դուն կեցած ես յաւէտ Դարանակալ, որպէսզի տաս ինձի վախ…։ Կ՚ուզեմ անցնիլ, բայց կանգ կ՚առնեմ շատ անգամ… Քենէ² սոսկա՞մ. — ոչ, չկարծե՜ս ատիկա… Ու դարձած քեզ՝ կռուի հրաւէր կը կարդամ։ Երեսս ուղիղ քու երեսիդ դէմ կուգայ, Ի՞նչ ցոյց կուտաս, նոր հնութի՞ւն մը ինձի, Հո՛գըս, անով կ՚ըլլամ հարո՜ւստ աւելի…։