Վահան Թեքեյան Է՜ր երբեմըն

Է՜ր երբեմըն գեղեցկութեան ու արևի, Սիրոյ՝ այց մը, ատեն-ատեն¹, Պատկառազգաց հոգիիս մէջ կընդունէի, Կը դղրդար հոգիս հիմէն, Եվ աչուըներս մտից դուռներն էին անոր, Որոնք մեղմիւ կը գոցուէին Անցքէն յետոյ Այցելուին ճաճանչաւոր, Բարի-եկած Այցելուին…։ Կը նուագէր սիրտս հեշտիւ ամէն վայրկեան, Ինչպէս հովէն տաւիղ մ՚առկախ. Կը թրջէին արցունքներով ուրախութեան Աչքերս արբշիռ², սիրաթաթախ. Եվ կ՚երթայի, սէրըս գրկած կուրծքիս վրայ, Մոր մը նման զգուշաքայլ, Զայն տուողին հեռու, բայց միշտ դէմըս ներկայ Զգալով դէմքն իր լուսափայլ…։ Է՜ր երբեմըն…։ Մինչ այս գիշեր ինքզինքս անչափ Այստեղ օտար, լքուած կը զգամ, Որ երանի կուտամ վարեն սա առ խարխափ Գացող մուրիկ³ կոյրին անգամ. Ան կը յուսայ իրեն օգնող սիրտ մը գթած, Եվ ես, աւա՜ղ, բան չեմ յուսար. Միայն անոր պէս իմ շրթունքս ալ վարժըուած Կը մրմնջեն այս երգը հար…։