Ճահիճը
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Գորտեր, լուսնակ գիշերին, կը կըռկռան սէզերուն
Մէջէն ու մերթ բարձրացած քարէ բարձի մը վրայ…
Գորտեր կուրցող աչքերով, կ՚ոգեն երկինքը հեռուն,
Որ ջուր ղրկէ ճահիճին, ուր միայն տիղմ կայ հիմայ…։
Ճահիճն իզուր կը ցանկայ շարժիլ. իզուր կ՚ուզէ ան
Հասնիլ ծառին եզերքի ու տարածուիլ ոտքն անոր…
Յոյսը՝ հազիւ թէ ծագած՝ կ՚ըլլայ պատճառ տրտմութեան,
Կ՚ըլլայ տենչանքը իր մէջ, տենչանք մը խոր ու անզօր…
Եվ ճահիճն, ա՜հ, կը յիշէ, թէ եղաւ ակ մ՚ատենոք…
Ու եղաւ ծով մը վերջէն, որ քաշուեցաւ, ցամքեցաւ,
Թողլով ընդմիշտ զինք այսպէս թանձր ու անշարժ ճահիճ լոկ։
Կան դեռ որդեր խլրտող իր խաւերուն մէջ խոնաւ.
Կան դեռ գորտեր, որ կուրցած աչք ու ձայնով միշտ կ՚երգեն.
Եվ կան ամպեր, որ կ՚անցնին ու կը ծաղրեն զինք վերէն…։
