Ազնուաթուղթ
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
(Աստուածաշունչի թարգմանութեան 1500-ամեակին առթիւ)
Կի՛ն տենդահար՝ խշտեակին վրայ պառկած կը հեծէր
Յետոյ երկա՜ր կը լռէր, սևեռած աչքը հեռուն՝
Յիշատակի և յոյսի իրերախառն1 հուրերուն.
Տե՞նդը, թէ ցոլքը անոնց՝ կ՚ոգևորէր դէմքը ծեր…
Իր բաց դուռնէն, փեղկերէն և տանիքին փլփլկած՝
Գիշակերներ կուգային կրծել, կտցել, տանջել զայն,
Կը պեղէր ինքն ալ իր կուրծքն եղունգներովը երկայն…
Եվ շատ էին թափառիկ վայրենիներ զինք լլկած…
Աղքատ, հիւանդ, ան ինչպէ՞ս այսքան ցաւի կը տոկար.
Կը բխէր ո՞ր գաղտ հորէն իր ուժը՝ ջո՛ւր հրաշքի.
Եվ վերջապէս ո՞վ էր ան, այսքան տոկուն ու յամառ…
Բարձին տակէն՝ գզգզուած ծրար մը վար կը սահի…
Բեհեզի մէջ փաթթըուած՝ ազնուաթո՛ւղթն իր ծագման,
Իր պապերուն թարգմանած Աստուածաշունչ Գի՛րքն է ան…։
Ծանոթագրություններ
- 1 Իրերախառն — խառնակ ժամանակ, քաոս
