Նորեն մինակ...
«Դ. շրջան. 1921 եւ յետոյ» ժողովածու
Նորէն մինակ, ես մինակ կը դառնամ տուն այս գիշեր
Այնքան անցորդ տեսնելէ և ըղձալէ վերջ այնքան,
Որ մէկն ալ հետըս քալէր ու խօսակցէր իբր ընկեր,
Մէկն անոնցմէ, որ այնքան էին աղուոր ու անցան…
Կը դառնամ տուն, օ՛հ, ի՜նչ տուն, ոչ իսկ խրճիթ մ՚որ ըլլար,
Ինձի եկած անցեալէն ու պաշտպանէր իմ վաղս ալ,
Ուր չդողար յիշատակն, հոն զգալով զինք օտար,
Կարենար յոյսն ուր ապրիլ ու երգել քիչ մը ու խնդալ…
Մինակ… և սիրտս ահագին շեղջ մ՚է կարծես կուրծքիս տակ,
Հիմայ թրջած անձրևէն, գզուած հովէն, ծուռ դիզուած
Շեղջ մը խոտի, որ վերէն վար կը փըլի ալ յանկարծ…
Ա՛հ, եթէ մայրս ծերուկ գիտնար, թէ ա՛յսքան մինակ,
Այսքան անտէր ու անսէր պիտի մնամ ես այստեղ,
Զիս չէր թողուր, կը տանէր զիս իրեն հետ միատեղ…։
Թեմաներ
