Անձկութեան հետ
«Սէրը տասնվեց, երեսուն եւ վաթսուն տարեկանին» ժողովածու
Անձկութեան հետ ու ցաւին
Այնպէս ուժով այս գիշեր
Զարնըուեցայ վերստին՝
Ինչպէս չէի ալ յիշեր…
Գիշերն ամբողջ, մինչև լոյս,
Ես անոնց հետ հեծեցի.
Իջան անոնք խորն հոգւոյս,
Զերթ ատամներ սղոցի։
Ա՜հ, չար բախտին, որ պահուած
Վայրկեանին մէջ՝ հեռուէն
Կուգար վրաս, բիրտ հարուած…
Եվ այս առտու, ես արդէն
Անկողնիս մէջ կէս մեռել՝
Կուզեմ ինքզինքս թաղել,
Պահել նոյնիսկ արևէն…։
