Վահան Թեքեյան Անցեալս անչափ հեռացաւ

Անցեալս անչափ հեռացաւ, որ մօտ եմ զայն մոռնալու, Ան աղոտած է այնչափ, որ զայն հազիւ կը տեսնեմ Եվ շատ անգամ դեռ երբ, որ ան կը կանգնի աչքիս դէմ՝ Զինք չեմ ճանչնար և ձայնին ալ չէ իմ սիրտս հլու…։ Ես չեմ ճանչնար մանաւանդ տղան, որ ես եղայ հոն, Իմ կերպարանքս փափուկ և իմ հոգիս թրթռայոյզ, Ու ինչ որ զիս կը թողու տրտմաթախիծ ու անյոյս՝ Հոգին, որուն մատուցի ես պատարագ ու պաշտօն։ Երկար ատեն¹, նուիրմամբ ու այն ջերմիկ հաւատքով, Թէ ան իմ մէջս յաւէտ պիտի ապրի անմոռաց…։ Ուրեմն բան չմնաց. ամայացած բարձիս քով Ոչ իսկ գրքոյկ մը կեանքիս լոյս-ստուերովը գրուած, Զոր կարդալով, աչուըներս ինքնիրեննին գոցուէին… — Մոմդ մարէ, դժբախտ մարդ, և նետուէ վիհը քընին…։