Քուն
1903
Ցուրտ Աշուն մը սարսռագին
Կը հեւա իմ հոգվույս մեջ.
Կ՚ իջնե գիշերը. Կյանքին
Գիրքը կու լա էջ առ էջ։
Սրսփանքներ տենդագին,
Ու հծծյուններ հիվանդոտ
Հոն կը հածին, կը հանգին
Եղերերգի մը տենդոտ։
Ու, - ձյունապատ հե՜ք քընար, -
Իմ վես սիրտըս կը լըռե.
Ու հոն հեծքն ալ չի մընար.
Լոկ սարսուռն հոն կը բերե
Իր վիշտերը խոլական,
Ու տենչանքիս իմ հիվանդ՝
Ծաղիկները ա՚լ չըկան,
Չըկա՜ն անոնց բույրն ու խանդ...
1903
