Ավետիք Իսահակյան «Նայում են ցոլուն աստղերը անշեջ…»

Նայում են ցոլուն աստղերը անշեջ Լուռ անապատին քնքուշ հայացքով. Եվ ծավալվում է մըռայլ հոգուս մեջ Լուռ անապատը խո՛ր գաղտնիքներով։ Եվ նրա անհուն, հավերժ ղողանջուն Վեհ լըռության մեջ մըտորում եմ ես, Հոգիս այրում են և թևավորում Այն վառ աստղերը պատգամների պես…