Ավետիք Իսահակյան «— Մայրի՛կ, նայիր, արևն ի՜նչպես…»

— Մայրի՛կ, նայիր, արևն ի՜նչպես Դեղնել է, ցուրտ է ի՜նչպես. Լույս չի տալիս, ու նայի՛ր, տես՝ Չորս դիս՝ դալուկ աշնան պես։ Եվ սար ու ձոր՝ լուռ — սևավոր, Անտառ, առու սուգ կանեն։ Գարուն օրով այս ի՞նչ ցավով Երկիք — երկիր մեռել են։ — Ա՜խ, սիրելիս, դաշտ ու անտառ Գարնան գրկում նոր ծաղկան։ Վառ արևն էլ, տե՛ս ի՜նչ պայծառ, Ու ցավ չունին, բալա ջան։ Ավա՛ղ… մենակ սիրտդ է մեռել, Ու սրտիդ մեջ — ամեն բան. Սիրո ցավով սիրտդ է մեռել, Դալար կյանքդ, բալա ջան…