«Մատաղ սիրտըս խաս — բաղի պես…»
1898
Մատաղ սիրտըս խաս — բաղի պես
Ծառով, ծաղկով կանանչ էր.
Սերս էլ նազան բլբուլի պես
Սրտումս անուշ կըկանչեր։
Ինձի ասիր, աղջի՛կ սիրուն,
— Քու բլբուլին զարմացք եմ.
Ուշքս է տարվեր վարդիդ սիրուն,
Մի հատիկ վարդ թո՛ղ քաղեմ…
Սիրտըս թնդաց, ջահել էի,
Անուշ լեզվեն շո՜ւտ խաբվա.
Ասի՝ բաղըս մատաղ քեզի, —
Սև աչերեն շա՜տ խաբվա…
Ու անգութը բաղըս մըտավ,
Ա՜խ, տըրորեց ծաղկունքըս,
Խեղճ բլբուլիս բըռնեց, տարա՛վ,
Կոտրեց նո՛ւռըս, չինարըս…
1898,, Օդեսա
Թեմաներ
