Ավետիք Իսահակյան Իմ նիրվանան

Ես ապրում եմ մեն — մենավոր Այս լռանիստ անտառում, Իմ հյուղակն է թավուտի մեջ, Ուր երգում է ջինջ առուն։ Ես խորհում եմ ներանձնացած Լռության մեջ գերանդորր, Հոգիս՝ զվարթ, սիրտս՝ հանգիստ, Զերծ կրքերից բռնավոր։ Եվ բնության ծիրերից դուրս, Անհունի մեջ անուրջի, Ես ապրում եմ հավերժաբար Առանց վշտի ու տենչի։