«Այն վառ աստղերը, որ ջինջ երկնքից…»
1899
Այն վառ աստղերը, որ ջինջ երկնքից
Իմ սրտի խորքում բուրմունք են ծորում,
Լուռ ասում են ինձ.
— «Տես մեզ. — մենք անվերջ, անհուն երկնքում
Միշտ թափառում ենք.
Ի՜նչպես կարող է վեհ, վսեմ ոգին
Կապվի, շղթայվի
Իր ստրուկների և տերերի հետ.
Ե՛լ և թափառի՛ր, ո՛վ ազատ ոգի…»
— Այսպես են խոսում վառ աստղերն ինձ հետ…
1899
