«Անհա՛յտ, անորո՛շ, անձև՛ տենչերով…»
1897
Անհա՛յտ, անորո՛շ, անձև՛ տենչերով
Ձգտում է հոգիս հեռու՛, շատ հեռու՛.
Տխուր ու մռայլ, ինչպես մշուշ-ծով,
Խուլ հեծեծում է ափերի վրա,
Եվ ինչպես երազ — և՛ կա, և՛ չկա…
1897, Ալեքսանդրապոլ
Ձեզ կարող է դուր գալ
Դանիել Վարուժան Առաջին ծիլեր
Զեղուն ավշին հողերուն տակ պայթեցուց
Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր
Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան…
— Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր,
Սերմերն։ Արտերս այս գիշեր
Կանանչցեր են լուսնկային տակ գարնան…
— Մայրի՛կ, ինծի ծիլ մը բեր,
գարունբնություն +1
Դանիել Վարուժան Ճարակում
Բըլուրին գաղջ կողին վըրա ընկողմանած
Սըրինգ կ՚ածեմ.
Եզներըս լայն հովիտին մեջ, սըրտի երգով,
Ես կ'արածեմ։
Սըրինգ կ՚ածեմ.
Եզներըս լայն հովիտին մեջ, սըրտի երգով,
Ես կ'արածեմ։
եզբնություն
Դանիել Վարուժան Ցորյանի ծովեր
Հովե՜ր կ'ացնին.
Ա՛յնքան կ'հորդի, կը կատղի դաշտը հուռթի՝
Որ պիտի հոն արածող ուլը խեղդի։
Գոգին մեջեն ալետատան հովիտին
Ա՛յնքան կ'հորդի, կը կատղի դաշտը հուռթի՝
Որ պիտի հոն արածող ուլը խեղդի։
Գոգին մեջեն ալետատան հովիտին
հողբնություն +1
Դանիել Վարուժան Դաշտերու տղան
Ուշ ատեն դուն որ կը թողուս ա՛լ մարմանդ
Սիրտըդ սըրտին, ձեռքդ ձեռքին մեջ մորկանդ,
Պահ մը կանգ առ, ո՛վ մանուկ
Վեր վերցուցած ծաղկալի փեշդ որ ինձի
Սիրտըդ սըրտին, ձեռքդ ձեռքին մեջ մորկանդ,
Պահ մը կանգ առ, ո՛վ մանուկ
Վեր վերցուցած ծաղկալի փեշդ որ ինձի
մանկությունբնություն +2
Ստեղծագործության մասին
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1897 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 5