Եղիշե Չարենց - «Ու նորից ելած խնդավառ…»

Հաղթանակի գիշերն է այս տօնական. — Հա՛րս, եղ լեցո՛ւր ճրագին։
Պիտի դառնայ կռիւէն տղաս յաղթական. — Հա՛րս, քիթը ա՛ռ պատրոյգին․
Սայլ մը կեցաւ դրան առջեւ, հորին քով. — Հա՛րս, վառէ՛ լոյսը ճրագին։
Տղաս կու գայ ճակատն հպարտ դափնիով. — Հա՛րս, բեր ճրագը շեմին։

Մատաղ կյանքիս ծաղկունք՝ կարգավ
Չորցան գացին, տարվե տարի
Խանդս խուսեց, և պայքարի
Արյունն լանջքիս տակ լըճացավ։

Աղվո՜ր, աղվո՜ր, աղվո՜ր վարդն իմ Գարունիս՝
Որ սըրտիս վրա բացվեցար,
Եվ քեզի հետ բացիր հոգիս վըշտահեղձ
Նոր երազի մը պայծառ։

Ամենայն անգամ, երբ տեսնում եմ քեզ,
Խելոք աչերիդ նայում զմայլած,
Եվ հանկարծ անփորձ մի մանուկի պես
Ես կարմրում եմ հուզված, շփոթված…