Դանիել Վարուժան Վարուժնակիս

Աղվո՜ր, աղվո՜ր, աղվո՜ր վարդն իմ Գարունիս՝ Որ սըրտիս վրա բացվեցար, Եվ քեզի հետ բացիր հոգիս վըշտահեղձ Նոր երազի մը պայծառ։ Հին օրորանն, որ, թաղարի պես լըքված, Կ'ըլլար խըշտյակը սարդին, Կենդանացա՜վ ճըռվողյունով, բույնի պես Պաճուճվեցավ վերըստին։ Արև մը նոր, շողերուն հետ աչքերուդ, Շեմիս վըրա ցաթեցավ՝ Եվ վանդակին մեջ կաքավս իմ վիրավոր Կարկաջեց երգ մը անձկավ։ Դուն սենյակե սենյակ թըռար դեդևուն Բույնեն ինկած ծիտի պես. Ձայնեդ դյութված՝ այցելեցին տընակիս Սերոբեներ լուսագես։ Աղվո՜ր, աղվո՜ր, աղվո՜ր վարդն իմ Գարունիս, Եկուր նըստե՝ ծունկերուս. Թող լուսնակի պես՝ մըռայլ ծոցս ողողեն Ոսկի վարսերըդ սընդուս։ Շըղթայե վիզս այդ թևերովըդ քընքույշ Նըման ծաղկե մանյակի. Ժըպտե՝ ինծի, որ ցուրտ անդունդը սըրտիս Արշալույսո՛վ բըռընկի։ Խոսե՜ ինծի, անծանոթ խոսքը, զոր դուն Երկինքեն հետըդ բերիր, Կը բանա շողը՛ վարդն, իսկ շուրթը մանկան Աստուծո մատը կարմիր։ Նայե՛ ինծի, լուսնակն ինչպես կը նայի Դամբանին խորը խավար. Սերըս մեռած՝ պիտի առնե հարություն Ու պիտ՝ ապրի քեզ համար։ Քեզի՜ համար, որուն միսն է գոյացած Շուշաններու թերթերեն, Մյուռոնաբույր շապիկն հյուսված է թևով Թիթեռներու նըկարեն։ Քեզի՜ համար, ով իմ քերթվածըս անմահ՝ Զոր արյունովս հըղացա, Զոր երգեցի՝ հպելով սըրտիս լարերուն Լարն ամենեն դյուրազգա։ Քու ձեռքըդ լոկ դեռ կը բըռնե զիս կանգուն Ավազներուն վրա փառքիս. Եվ մազիդ մեկ թելը բա՜վ է կապելու Տիեզերքին հետ՝ հոգիս։ Վարուժնա՛կդ իմ, իմ փափկասո՜ւն Դիցուհիս, Ո՜վ քընարե դու հոգյակ, Թող որ արցունքս, որ այտերուդ վրա կ'իյնա, Ըլլա ծիծաղ կամ սուտակ. Բիբերըդ թող սըրսկեն աստղե՜րն երկընքին Իմ խորշոմած ճակատիս՝ Որ իր վըրա, թագի պես, բա՜րձըր բըռնեց Խոր ըսպիները սըրտիս։ Զի ես անդո՜ւնդն եմ՝ որ կ'ըլլա երջանիկ Փոսուռայի մը լույսով. Անապա՜տն եմ, որ երկինքին կը ժըպտի Իր ծըլարձակ մե՜կ բույսով։

Աղուոր, աղուոր, աղուոր վարդն իմ Գարունիս, Որ սրտիս վրայ բացուեցար, Եւ քեզի հետ բացիր հոգիս վըշտահեղձ Նոր երազի մը պայծառ։ Հին օրօրանն, որ, թաղարի պէս լըքուած, Կ՛ըլլար խըշտեակը սարդին, Կենդանացավ ճըռուողիւնով, բոյնի պէս Պաճուճուեցավ վերըստին։ Արեւ մը նոր, շողերուն հետ աչքերուդ, Շեմիս վըրայ ցաթեցավ. Ու վանդակին մէջ կաքավս իմ վիրաւոր Կարկաջեց երգ մը անձկաւ։ Դուն սենեակէ սենեակ թըռար դեդեւուն Բոյնէն ինկած ծիտի պէս. Ձայնէդ դիւթուած այցելեցին տընակիս Սերոբէներ լուսագէս։ Աղուոր, աղուոր, աղուոր վարդն իմ Գարունիս, Եկուր նստէ ծունկերուս. Թող լուսնակի պէս մըռայլ ծոցս ողողեն Ոսկի վարսերըդ սընդուս։ Շղթայէ վիզս այդ թեւերովըդ քնքուշ Նըման ծաղկէ մանեակի. Ժըպտէ ինծի, որ ցուրտ անդունդը սըրտիս Արշալոյսով բըռընկի։ Խօսէ ինծի, անծանօթ խօսքը, զոր դուն Երկինքէն հետըդ բերիր, Կը բանայ շողը՛ վարդն, իսկ շուրթը մանկան Աստուծոյ մատը կարմիր։ Նայէ ինծի լուսնակն ինչպէս կը նայի Դամբանին խորը խաւար. Սէրըս մեռած պիտի առնէ յարութիւն Ու պիտ ապրի քեզ համար։ Քեզի համար, որուն միսն է գոյացած Շուշաններու թերթերէն, Միւռոնաբոյր շապիկն հիւսուած է թեւով Թիթեռներու նըկարէն։ Քեզի համար, ով իմ քերթուածըս անմահ՛ Զոր արիւնովս յըղացայ, Զոր երգեցի հպելով սըրտիս լարերուն Լարն ամենէն դիւրազգայ։ Քու ձեռքըդ լոկ դեռ կը բըռնէ զիս կանգուն Աւազներուն վրայ փառքիս, Եւ մազիդ մէկ թելը բաւ է կապելու Տիեզերքին հետ հոգիս։ Վարուժնակն իմ, իմ փափկասուն Դիցուհիս, Ով քընարէ քու հոգեակ, Թող որ արցունքս, որ այտերուդ վրայ կ՛իյնայ, Ըլլայ ծիծաղ կամ սուտակ. Բիբերըդ թող սըրսկեն աստղերն երկընքին Իմ խորշոմած ճակատիս՛ Որ իր վըրայ, թագի պէս, բարձըր բըռնեց Խոր ըսպիները սրտիս։ Զի ես անդունդն եմ՛ որ կըլլայ երջանիկ Փոսուռայի մը լոյսով. Անապատն եմ, որ երկինքին կը ժըպտի Իր ծըլարձակ մէկ բոյսով։