Եղիշե Չարենց «…Մայրամուտի այս սուրբ, հրակարմիր միգում,»

…Մայրամուտի այս սուրբ, հրակարմիր միգում, Բորբ արևի վառվող, ողջակիզվող հոգում, Որպես անդարձ երազ, որպես անցած մի հուշ — Մոխրանում է ահա քո մարմինը անուշ։ Որպես կարմիր մի վերք, մի արնագույն քուրա, Բռնկվել է ահա հորիզոնի վրա, Այրվում է, որպես իրիկնային մի սեր, Ու գնում է դեպի մայրամուտ ու գիշեր… Սի՜րտս է կարծես մխում, Սիրտս — մաքուր, զվարթ, Սիրտս — երկնի մովում Կարմիր բացված մի վարդ։ Այրվում է, բոսոր, Վա՜ր է իջնում արագ — Հրաբորբոք, հզոր Սիրտս՝ կարմիր կրակ… Սի՜րտս — արև, սիրտս — գարուն, Հրի՛ բաժակ ու սիրո, — Իրիկնային այս աշխարհում — Քա՛ղցր զոհ… * * * * * * * * * * Ցերեկների թույնը բոսոր Սի՜րտ իմ, տա՛ր, սի՜րտ իմ, տար, — Թող տարածվի գիշերը խոր Ու արդա՛ր։ Մա՜յր մտի՜ր, սի՜րտ, ու ծածկվիր — Խավարո՛ւմ, խավարո՛ւմ. Հո՜ւշ է կյանքը, ոսկի՛ մոխիր Ու մարում։ Մա՜յր մտի՜ր, սի՜րտ, կարմի՜ր երազ, Երկինքներում ցուրտ ու սին, — Որ վաղը, սեգ, դու բարձրանաս Արևի՛ հետ միասին… * * * * * * * * * * *