«Հրափթիթ վարդերի ոսկեշաղ, մաքուր,»
«Ողջակիզվող կրակ» ժողովածու · «Իրիկունը»
Հրափթիթ վարդերի ոսկեշաղ, մաքուր,
Գարնանային երեկո է քո մարմինը, քո՜ւյր։
Գարնանային երեկո է, ուր արևը հիր
Մայր է մտնում՝ արնաշաղախ ու կարմի՛ր, կարմի՛ր։
Ու սուրում է, կարծես հեռու աշխարհից ուրիշ
Քո մարմինի բույրը, որպես այրված հաշիշ։
Հովը սուրաց, գիշերն ընկավ… Ու դառնում է, ախ, —
Քո մարմինը — հրափթիթ վարդերի դագաղ…
