Եղիշե Չարենց Դարը մեզ մուրհակ է տալիս

Հաղթանակի գիշերն է այս տօնական. — Հա՛րս, եղ լեցո՛ւր ճրագին։
Պիտի դառնայ կռիւէն տղաս յաղթական. — Հա՛րս, քիթը ա՛ռ պատրոյգին․
Սայլ մը կեցաւ դրան առջեւ, հորին քով. — Հա՛րս, վառէ՛ լոյսը ճրագին։
Տղաս կու գայ ճակատն հպարտ դափնիով. — Հա՛րս, բեր ճրագը շեմին։

Մատաղ կյանքիս ծաղկունք՝ կարգավ
Չորցան գացին, տարվե տարի
Խանդս խուսեց, և պայքարի
Արյունն լանջքիս տակ լըճացավ։

Աղվո՜ր, աղվո՜ր, աղվո՜ր վարդն իմ Գարունիս՝
Որ սըրտիս վրա բացվեցար,
Եվ քեզի հետ բացիր հոգիս վըշտահեղձ
Նոր երազի մը պայծառ։

Աչքերիս մեջ գարնան օրեր,
Ճամփես՝ բախտիս սարերն ի վեր՝
Ելնում եմ ես քարերն ի վեր,
Ելնում եմ ես սարերն ի վեր՝