Երկտողեր

Ես հոգնել եմ մանրաքանդակ պաղ խոսքերից։
Լավ է լինել հմուտ դարբին, քան ոսկերիչ…

Ո՞ր շահն ունի այդքան ոսկի ու անգին քար, Սայաթ-Նովա,—
Չի՜ ունեցել քեզ պես շռայլ խալխը՝ նոքար, Սայաթ-Նովա։—
: խալխ — վրացերեն «ხალხი» (խալխի)՝ ժողովուրդ, ամբոխ։ Բարբառային հայերենում՝ ուրիշ, օտար, ոչ նույնը։
: նոքար — ծառա

Ոսկե բառեր, անգին քարեր, լալ ու գոհար շարել ես դու.—
Քեզ միայն քո յարն է վառել,— քանի՜ յարեր վառել ես դու։—

Խոսքդ եղավ զառ ու զառբաբ, Սայաթ-Նովա,—
Բայց չունեցա՜ր յար ու շարբաթ, Սայաթ-Նովա։—

Շահնշահերի արշավանքների գովասանքը բորբ՝
Ջրոսկեզօծեց ո՛չ քո մահը խեղճ, ո՛չ քո կյանքը որբ։

Ոսկեզօծել է բազում շահերի քո շահիրական ջանքը, Ֆիրդուսի՛,
Բայց չեղա՜վ մի շահ, որ ոսկեղօծեր քո անօգնական կյանքը, Ֆիրդուսի՛։—

Կյանքի իմաստը գինու մեջ ու ջանի մեջ դու փնտրեցիր,—
Բայց, ո՜վ Խայամ, կինն ու գինին քյուլհանի մե՞ջ դու փնտրեցիր։—
: Օմար Խայամ (1048-1131) — միջնադարյան պարսիկ գիտնական, մաթեմատիկոս, փիլիսոփա, աստղագետ, բժիշկ և բանաստեղծ։ Լայն հանրությանը հայտնի է առաջին հերթին իր քառյակներով՝ «ռուբայիներով»

Դու ասացիր՝ հող կդառնան շահ ու նոքար, Հաֆի՛զ,—
Ինչո՞ւ էլ դու կին սիրեցիր, ռանգ ու ռուքար, Հաֆի՛զ։—

Ո՜վ երգասան, կյանքդ եթե երգ ու գինի էր,—
Քանի՞ մարդու կյանք քո դարում — վերքի սինի էր։—

Դարը մեզ մուրհակ է տալիս,— բայց այդ փակ մուրհակի հատուցումը
Սերունդնե՛րն են ճշտում ապագա — և շատե՜րն են սնանկ հռչակվում։

Դու կարո՞ղ էիր ըմբռնել, որ հարցը «էության և ձևի»—
Հարց է հողի ու հացի — և լուծվում է անհաշտ պայքարով։—

Ա՛յն, որ մտքով ձգտեցիք դուք հասկանալ ու հայել,—
Մենք պայքարո՛վ լուծեցինք — և տիրացանք աշխարհին։—