Տաղ առ պոտլեռ
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Ինչպէս տղան խաւարին մէջ, որ կը պոռայ
Զայն լեցընող ուրուականներն հալածելու
Եվ կանչելու համար կարծես իրեն վրայ
Պաշտպանութիւնը հեռաւոր հորն հոգածու՝
Դուն կը պոռաս՝ չարտասուելու համար գուցէ…
Ինչպէս սակայն անդնդահունչ ճիչերուդ տակ
Մեծ քաղցրութիւնը հոգիիդ կը թափանցէ
Եվ կնայիս միշտ երազի մը սպիտակ…։
Ո՜վ բանտարկեալը ձանձրոյթիդ սև պալատին՝
Զոր քու հոգիդ ճաճանչագեղ լուսավառեց,
Որուն ամէն պատուհանին մէջ կը փթթին
Մինչ ծաղիկներ բազմաբուրեան… ճակատդ հեց
Ապակիին՝ դժգոյն դէմքով դուն կը դիտես
Դարուց ամբոխն, որ անցնելով կը ծափէ քեզ…։
