Նորեն, ո՜վ սէր
«Հրաշալի յարութիւն» ժողովածու
Նորէն, ո՜վ սէր, զիս զարկիր և թողուցիր վիրաւոր…
Դանակին ծայրը սրտիս դպաւ, սրտիս մէջն է արդ.
Եվ արիւնիս այդ վէրքէն կը զգամ բխումը զուարթ,
Եվ չեմ կրնար, չեմ ուզէր խլել դանակը աղուոր…։
Իմ էութիւնս ընդառաջ ցատկեց իսկոյն այդ վէրքին,
Ընդունեցի զայն, ինչպէս հաղորդութիւնն սկիհէն,
Դանդաչեցի, բայց ինչպէս կոյրերը, որ կը տեսնեն
Յանկարծակի, նշտրակի մը հարուածէն առաջին…։
Եվ եթէ վէրքս այսքան ինծի անուշ է հիմայ,
Անոր համար է, որ զիս կը դարձնէ անցեալին,
Անոր համար, որ սրտիս իր հին արևը կուտայ…
Ո՜վ քաղցրութիւն… Հոգիէս մեծ հառաչներ կը թռին,
Անրջազօծ աչքիս մէջ մերթ արցունք կայ, մերթ ժպիտ,
Եվ կը տեսնեմ ամէն ինչ արցունքներուս պէս վճիտ։
