Նույն հասցեով

Դո՛ւ՝
երկու տա՜ռ,
Դո՛ւ՝
հասարա՜կ մի դերանուն,

Քո աչքերի՛, քո աչքերի՛, քո աչքերի՛ պատճառով
Իմ աչքերը ամբո՛ղջ գիշեր, ամբո՛ղջ գիշեր չե՜ն փակվում։
Քո մատների՛, քո մատների՛, քո մատների՛ պատճառով
Իմ մատները, իմ մատները լո՜ւյս են ուզում խմորել։

Ես ատում եմ քո անունը,
Ինչպես որ դու
քեզ փայփայած
Իմ ձեռքերն ես ատում գուցե։

Մեր ձեռքերը միացան,
Միայն երկու ձեռքերը։
Եվ մեր ձեռքերը կարծես
Ձեռքեր չէին

Պե՛տք չէ, սիրելի՜ս։
Զո՜ւր ես երդըվում։
Առանց երդման էլ ես հավատում եմ,
Որ հիմա օրըդ մի դար է տևում,

Երբ Մարսի վրա զբաղված էի երկրագործությամբ՝
Երազկոտ նստած իմ քաղաքային նեղլիկ սենյակում,
Իմ խեղճ դռնակը հանկարծ ենթարկվեց ահեղ փորձության.
Դու էիր թակում.

Իմ տված ցավից
Դու լաց ես լինում,
Իսկ ես՝ ամոթի՛ց՝
Տաք-պաղ քրտնում եմ։

Ես մտածում եմ.
Կանցնի մի շաբաթ,
Ու ես վերըստին կտեսնեմ նրան,
Ում հանդիպեցի առաջի՜ն անգամ,

Անձրևն իր հալված երկար մատներով
Մատնահարում է լռին մայթերի գորշ ստեղները,
Եվ ամայացած-քնած քաղաքում
Սկիզբ է առնում մի խուլ եղանակ,

Դեռ նոր հանդիպած՝ մենք բաժանվեցինք,
Իրար նոր գտած՝ կորցըրինք իրար։
Այսպես՝ դանակի սրությունն են միշտ բութ մատով փորձում։
Այսպես՝ մտովին — անգիտակցաբար մեծ մեղք են գործում։

Սկսվում է գիշերն արդեն։
Եվ աստղերը,
Որ ողջ ցերեկ խոր քուն մտան,
Հիմա իրենց ճառագայթե

Ես զբաղված եմ քո պակասները լրացընելով,
Արբունքահասիդ նորի՛ց ու նորի՜ց վերածընելով։
Ամենից առաջ՝ անունդ եմ փոխում. օտա՛ր մի անուն,
Իսկ ինքըդ՝ այնքան հա՜յ ու հարազա՛տ; Եվ չեմ հասկանում,

Դու իմ վերջի՜նը՝ թյուրիմացաբար,
Եվ իմ միա՜կը՝ ճակատագըրով…
Սիրո բովանդակ կոչականները մանկական են միշտ,
Մինչդեռ ես արդեն ապրել եմ այնքան,

Ծանոթանա՞նք։
Շա՜տ լավ։
Բայց ես անո՛ւն չունեմ։
Թե ուզում ես, խնդրեմ, «Հոմո Սապիենս» կոչիր

Երեկ՝ դեռ խոնարհ,
Երեկ՝ դեռ հլու,
Իմ սիրտը այսօր
Խաղա՜ղ — անարյո՜ւն ապըստամբության դրոշ է պարզել

Լռություն է։ Խորունկ։ Խորհրդավոր։
Ամե՜ն ինչ է լռել։ Եվ լռել է այնպես,
Ինչպես բառարանում բառն է լռում։
Եվ գիշերը չունի տասներկու ժամ,

Ամենից դժվար բանը սիրելն է։
Իսկ ոտներիցըս բարի բա՞ն — չկա՜։
Իրենց շարժումով, որ քայլ է կոչվում,
Նրանք ուզում են հենց ա՛յն կրճատել,

Քո խակ սերը և իմ հասուն տանջանքը
Հանդիպեցին որպես երկու ուղևոր՝
Կյանքի ինչ-որ սակավամարդ կածանում
Եվ, ճարահատ, պիտի քայլեն միասին

Ես՝ հաբեշի ու նեգրի պես սևամորթըս,
Ինձ ժպտացող ատամներիդ փղոսկըրի
Լուսեղ փայլից ճերմակել եմ կարծես հիմա…
Ես՝ բառերի խոշորածախ վաճառորդըս,

Մի՛ չարանա վրաս։
Եվ իմ մեղքը ի՞նչ է։
Սովա՞ծ թե կուշտ եմ ես՝
Կարևո՜ր չէ բնավ։

Դու չկա՛ս, չկա՛ս…
Եվ առավոտը
Այնպես աղոտ է,
Ասես ցավոտ է։

Կորցըրեցի և գտա…
Եվ սկսվում եմ կարծես
Ու գալիս եմ այնտեղից,
Ուր շողերը տակավին բազմագույն են,

Մենակություն բառից դողդողում է օդը իմ սենյակի։
Ու ես հասկանում եմ,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը…
…Երբ աչքերն են սառում՝

Նա՞ է գրում ինձ,
Թե՞ ես եմ գրում իմ հարազատին,—
Ինքս էլ չգիտեմ.
«Արդյոք քեզ ե՞րբ եմ, ե՞րբ եմ տեսնելու…

Դու լսում ես ինձ այնպե՜ս սիրալիր,
Բայց նաև այնպե՜ս-այնպե՜ս անտարբեր,
Ինչպես լսում են աղմուկն անձրևի։
Խոսքերըս ցածր են՝

Հանգստացրո՛ւ ինձ,
Հանգստացրո՜ւ…
Օգնի՛ր, որ ցավըս…
Չի՜ անցնի ցավըս…

Մի՛շտ էլ սիրածին պատահաբար են պատահում կյանքում
Ու հրաժեշտ են տալիս սիրածին անհրաժեշտաբա՜ր…
Թե կուզես՝ լռի՛ր։
Թե կուզես՝ ոռնա՜,