Գարնան հրահրմամբ
«Նույն հասցեով» ժողովածու
Երեկ՝ դեռ խոնարհ,
Երեկ՝ դեռ հլու,
Իմ սիրտը այսօր
Խաղա՜ղ — անարյո՜ւն ապըստամբության դրոշ է պարզել
Իշխանության դեմ ա՛յն բռնակալի,
Որ կոչվում է Խելք
Ու կոչվում Գլուխ։
Արյուն չի՜ թափվի.
Զորքեր մի՛ բերեք։
Արյուն չի՜ թափվի։
Բայց արյան եռքից
Երակ-զարկերակ
Խփում են արագ.
Ապըստամբության թմբուկ են զարկում։
Արյուն չի՜ թափվի։
Դրա փոխարեն՝
Արյուն է թափում ծաղկած նռնենին,
Արյուն են հագել կին ու աղջիկներ,
Արյուն է հոսում երկնակամարով՝
Արյուն արևի՜.
Որ լերդանալիս դառնում է վառ ամպ։
Եվ ի՞նչ է ուզում սիրտըս ապըստամբ։
Թե չեք հասկանում՝
Դուրս եկեք փողո՛ց,
Դուրս եկեք փողո՜ց,
Ուր, տեսե՛ք, մարդիկ
Լքել են հիմա իրենց տաք մորթին
Ու հագել մի բան,
Որ հին մի բառով — անշուշտ՝ անհաջող-
Մետաքս է կոչվում,
Իսկ նոր մի բառով — նույնքա՛ն անհաջող՝
Նեյլոն ու կապրոն։
Անցնում են, տեսե՜ք, կեցվածքներ պես-պես,
Ձևեր բյուրբազում,
Բոլորը՝ մսից — տա՜ք ու մարդկայի՛ն,
Կրծքների ներքո ո՛չ թե պաղ մարմար,
Այլ մսի կտոր,
Որ կոչվում է սի՜րտ,
Եվ ամե՜ն սրտում՝
Խաղա՜ղ — անարյո՜ւն խռովություն է…
Կանանց աչքերում,
Տեսե՜ք,
Փլվել է ինքը երկինքը
Ու ծիծաղում է…
Շքահանդես է սարքել արբունքը-
Պատանիների շուրթերի վրա՝
Բեղերի շարքով,
Կորություններով նորատիների,
Որ դեռ չեն զգում սուրբ կոչումն իրենց…
Մայիսյան արփին,
Տեսե՜ք,
Բազմահարկ շենքերի վրա
Իր նկարչության դասերն է տալիս,
Մի նկարչությո՛ւն,
Որ ձանձրացել է իրապաշտներից…
Քամին ձևեր է քանդում ու կերտում,
Ասես թե Լուվրի կամ Էրմիտաժի
Հազարէջանոց ալբոմ է թերթում,
Թերթածը կարգին չհասկանալով՝
