Անծանոթուհուն
«Նույն հասցեով» ժողովածու
Ես մտածում եմ.
Կանցնի մի շաբաթ,
Ու ես վերըստին կտեսնեմ նրան,
Ում հանդիպեցի առաջի՜ն անգամ,
Եվ մի-երկու բառ փոխանակեցինք՝
Չծանոթացած։
Կտեսնեմ նրան
Ու կասեմ «դու»-ով.
— Թույլ տուր տամ մի հարց,
Բայց շատ եմ խնդրում,
Որ դա չհաշվես բնավ հաճո խոսք։
Անցել է ահա ուղիղ մի շաբաթ,
Եվ ողջ մի շաբաթ ժպտացել ես ինձ,
Անվե՜րջ-անդադա՜ր ժպտացել։
Ինչո՞ւ։
Եվ ի պատասխան ի՛նչ էլ իմանամ,
Ի՜նչ էլ ինձ ասես՝
Ես գոհ կմնամ,
Իսկ եթե շիկնես՝
Առավե՛լ ևըս։
Իսկ եթե շիկնես՝
Կշարունակեմ.
— Երկու փոսիկը,
Որ կա երեսիդ,
Ամբողջ մի շաբաթ լեցուն է եղել
Հմայքի ծովո՜վ։
Ես նո՛ր հասկացա,
Թե ոնց է լինում,
Որ հողագընդի կլոր կողերից
Ծովերը երբեք չեն թափվում ներքև,
Ու չեն դատարկվում այն փոսիկները,
Որ մենք կոչում ենք ծովերի հատակ…
Եվ ի պատասխան ի՛նչ էլ իմանամ,
Ի՜նչ էլ որ ասես՝
Ես գոհ կմնամ։
Միայն… միայն թե դու չնկատես,
Որ հանկարծ ես քեզ՝
Անծանոթուհուդ,
Դիմել եմ «դու»-ով։
Թեմաներ
