«Եվ վաղո՜ւց, վաղո՜ւց խո՜ր քուն է մըտած…»
1902
Եվ վաղո՜ւց, վաղո՜ւց խո՜ր քուն է մըտած
Կյանքի տաղտուկից հոգնած իմ հոգին.
Սակայն տեսնում է մի մե՛ծ, վեհ երազ
Իմ ջի՛նջ ու մաքուր, իմ խորունկ հոգին;
Տեսնում եմ ահա՛, որ բարձունքներից
Իջնում է մի կույս լազո՜ւ թևերով,
Որ զարթնեցընե, թըռցնե հոգիս
Երկնի համբույրով, աստղերի բույրով։
Եվ տիվ, և գիշեր ես սպասում եմ,
Թե ահա կըգա կույսը դյութական,
Որ զարթնած հոգով երգեմ վեհորեն
Երազըս չըքնաղ, մարգարեական…
1902, Բաքու
