Ավետիք Իսահակյան «…Եվ ո՛ւշ գիշերին հոգնած մի ալիք…»

Գիշերվան մեջ, փողոցներեն ամայի
Կ'անցնի սարսափ մը թևին հետ հովերուն,
Եվ բարտիներն անհունորեն կը սարսռան
Աստղերուն մեջ ընկըղմած։

Ամարվան քա՜ղցր գիշեր, գլուխը կամին վրա դրած՝
Աշխատանքի սուրբ Ոգին Կալերուն մեջ կը նընջե։
Կը լողա մեծ Լռությունն աստղերուն մեջ ծովացած։
Անհունը՝ բյուր աչքերու թարթափով՝ զի՛ս կը կանչե։

Լիալուսնին դեմ նըստած
Մամս ալևոր կ'ընե աղոթքն իրիկվան։
Գըլխուն վերև սև չըղջիկներ կը դառնան.
Կ'ապրի սըրտին մեջ Աստված։

Հին աշխարհը չեմ տեսել
Ու ոչ մի բան չեմ հիշում,
Ու չեմ նրան երազել
Իմ հուշերի մշուշում։