«Եղնիկները լուսաբացին…»
1897
Եղնիկները լուսաբացին
Սուր ժեռերով անցկեցան,
Փրփրած լճին մեղմ նայեցին,
Լռիկ — մնջիկ անցկեցան։
Ա՜խ, իմ սերս՝ կանանչ — կարմիր,
Դառավ ինձի ցավ ու ցեց.
Ա՜խ, իմ կյանքս՝ զառ — վառ կարմիր,
Վիշտս կերավ ու մաշեց։
Ես ի՞նչ անեմ, ես ո՞ւր չքվիմ —
Ընկնիմ չոլերն ամայի. —
Երնե՜կ մեռնիմ, ու սիրտս ուտեն
Գել ու գազան ամեհի։
Ա՜խ, եղնիկներ, դադար չունեմ,
Սիրտս՝ կրակ վառ — վառման,
Մարդիկ կուգան, ինձ կնայեն
Լռիկ — մնջիկ կանց կենան…
1897, Ալեքսանդրապոլ
