Ավետիք Իսահակյան «Վարդի շրթունքըդ, աղջի՛կ աչագեղ…»

Վարդի շրթունքըդ, աղջի՛կ աչագեղ, Համբույրի համար հասել է ահա. Օ, մի՛ արձակիր մազերըդ շքեղ Հոգնած, ջարդված իմ կըրծքի վրա։ Գարունը վաղուց գնաց իմ սրտեն, Եվ սիրտըս հիմա՝ ծանըր, վըշտահար, — Վարդի շրթունքըդ հասել է արդեն Հնչուն համբույրի, բայց ոչ ինձ համար…