Ավետիք Իսահակյան «Վառ երկինքը լուռ գիշերով…»

Վառ երկինքը լուռ գիշերով Երկրի կուրծքը համբուրեց. Աստղ-աչերը լցվան սիրով, Օվկիանոսը խոր երգեց։ Ու՞ր է փախչում հոգիս անհուն Այս աշխարհի իրերից. Եվ իրերի անդրաշխարհում Ի՞նչ է պտրում, տենչում նա։ Միայն ես էի հասկանում ինձ, Եվ ես էլ ինձ չհասկացա։