«Ծովն ալեկոծ, սանձակոտոր…»
1898
Ծովն ալեկոծ, սանձակոտոր,
Իր քար շրթներն է կրծում.
Ա՜խ, իմ վիշտը՝ մի չար ուրուր,
Սիրտս է անդուլ քըցըցում։
Գնա՛մ, գնա՛մ, կորչեմ անդարձ,
Փոթորիկի մեջ ընկնեմ,
Անդունդներին խեղճ սիրտըս տամ,
Չար ուրուրից ազատվեմ։
Թող ինձ ծովը նետե ափին,
Ափին հեռո՛ւ, հեռավո՛ր,
Սիրտըս անվիշտ՝ անզարթ քնիմ
Ափին մենա՛կ, մենավո՛ր…
1898, Օդեսա
Թեմաներ
