«Թե մարդ, թե հավք ընկեր ունի…»
1897
Թե մարդ, թե հավք ընկեր ունի,
Ես հա՛մ անտուն չոր գլուխ եմ,
Հա՛մ էլ սիրտըս մեծ ցավ ունի, —
Մեծ էս սարեն, խորն էս ձորեն։
Դուն է՛լ կասես — «կո՛րի, գընա՛».
Ա՜խ, ո՞ւր չըքվիմ, ո՞ւմ քովն երթամ…
Էս ցավն ախըր քեզնեն առա,
Դեղի համար ո՞ւմ քովն երթամ…
1897, Ալեքսանդրապոլ
Թեմաներ
