«Ներկա եղա սիրեկանիս պսակին՝…»
1902
Ներկա եղա սիրեկանիս պսակին՝
Ուրախ դեմքով, կրծքիս ծաղիկ արնավառ,
Որ ինձ տեսներ, իրեն ուտեր զայրագին,
Թե դրուժն իր՝ արժեք չունի ինձ համար,
Աչքիս նայեր, կարդար անհույս իմ հոգին,
Խիղճը խոցվեր, իրեն դահիճ միշտ զգար։
1902, Բաքու
Թեմաներ