Ավետիք Իսահակյան «Մռայլ ամպերից, հըզոր կայծակով…»

Մռայլ ամպերից, հըզոր կայծակով Սիրտը շանթահար մի մրըրկահավ Ծովափի խոժոռ ժայռերին ընկավ։ Եվ ընկավ ծածկվեց հողով ու քարով, Թավ մամուռ պատեց նրա շիրիմին, Եվ տարիք անցան համըր շարքերով։ Բայց երբ երկնքում իրար դեմ ու դեմ Ամպերն են խառնվում և որոտում են՝ Հուզված սրտերում կըրակ ու կայծակ, — Նա լուռ հիշում է, տարիք առաջ Իրեն սրտումն էլ տենչ կար ու կրակ, Որոտ ու զայրույթ և սեր ու շառաչ…