Ավետիք Իսահակյան «Միշտ զգում եմ ես, որ մի հեռավո՛ր…»

Միշտ զգում եմ ես, որ մի հեռավո՛ր, Օտա՛ր աշխարհում ինձ պես վշտահար Մի սիրտ է այրվում՝ անհայտ մենավո՜ր Եվ երազում է, թախծում ինձ համար։ Եվ թվում է ինձ, որ սուրբ համբույրով Ես փայփայում եմ ձեռները նրա. Եվ գուրգուրում եմ, գըգվում կարոտով՝ Քնքուշ գըլուխը իմ կըրծքի վրա…