Ավետիք Իսահակյան «Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս…»

Մեկը չեղավ, որ իմանար վշտերս, Քնքուշ ձեռքով դարման աներ վերքերիս. Մեկը չեղավ, որ գուրգուրեր վարդերս, Անուշ բույր տար, վարդի գույն տար երգերիս։ Կյանքս կտամ սրտից բխած համբույրին, Ա՜խ, թե մեկը ինձ հասկանա՜ր ու սիրե՜ր։ Ի՞նչ կա երկրում և՛ սրբազան, և՛ անգին, Քան թե զոհվել, քան թե լինել անձնվեր։ Բայց ես կյանքում շա՜տ սիրեցի ու լացի, — Մեկը չեղավ, որ ամոքեր վշտերս, Սիրող սրտի ծարավ, ծարավ մնացի, Մեկը չեղավ, որ գուրգուրեր վարդերս…