«Մայրս տեսավ ինձ շա՜տ տխուր…»
1894
Մայրս տեսավ ինձ շա՜տ տխուր,
Շ՜ատ հուսահատ, մեկուսի.
Գիրկն առավ, սրտին կպա,
Ու լցվեցի, ու լացի։
Ա՝խ, մերիկ ջան, մեկ նայե՛, տե՛ս,
Սիրտս խորունկ վերք ունի.
Ձեռքդ մեկ դի՛ր, — ա՜խ, չէ, ձեռդ
Անջնջելի կարնոտի։
Ա՜խ, մերի՛կ ջան, կուզեմ քնեմ,
Ա՜խր բալադ հոգնա՜ծ է.
Երկրի ծոցում հանգիստ քնեմ,
Բալադ անչ՜ափ հոգնա՜ծ է…
1894, Լայպցիգ
