Ավետիք Իսահակյան «Լուսնյակ գիշերին քայլում եմ մենակ…»

Լուսնյակ գիշերին քայլում եմ մենակ, Նիրհել են դաշտեր, լեռներ ու ծմակ։ Լճակներն անթարթ ու բաց աչքերով Քնել են անդորր, անհույզ, անխռով։ Առանց դարմանի այրող ցավ ու վերք Ճակատիս գրեց մի չարաղետ ձեռք։ Դառնությունները վըրաս ծանրացան, Մնացին վըրաս, օրեցօր շատցան։ Լուսնյակ գիշերին շրջու եմ անքուն, Ցավերըս անգութ սիրտս են կեղեքում։