Ավետիք Իսահակյան «Լուռ գիշերին մտքիս դիմաց…»

Լուռ գիշերին մտքիս դիմաց Շա՜տ ստվերներ ժողվեցան. — Ընկերներըս՝ մեռած, կորած, Հոգուս խորքով անց կացան։ Նրանց աչքերն՝ անհույս, անսեր, Սրտիս խորքը նայեցին, — Խոր վերքի պես սիրտըս բաց էր, Նրանք այնտեղ սուզվեցին…