«Հասկդ՝ սոս, քայլվածքդ՝ սեգ…»
1904
Հասկդ՝ սոս, քայլվածքդ՝ սեգ,
Քեզ սիրումեմ բյուր անգամ.
Թող համբուրեմ մազերդ մեկ — մեկ,
Մեջքիդ բոլոր փաթութ գամ։
Կարոտըդ ինձ խենթ դարձրեց,
Փոթորկի չափ խելագար.
Խենթ բոցերում ես ծով — ծարավ՝
Թափառում եմ սար ու քար։
Այրվում եմ ես արևի պես,
Հուր ու կրակ եմ անշեջ,
Թող գրկիդ մեջ հոգիս տամ ես,
Սերըս քամեմ հոգուդ մեջ…
1904, Թիֆլիս
