«Հարևանիս որդին մեռավ…»
1921
Հարևանիս որդին մեռավ,
Քսան տարու տղա.
Նոր էր ինձնից գիրք փոխ առավ,
Առո՛ւյգ, առո՛ղջ տղա։
Բիլ գիշեր է գարնանային՝
Լուսնով, բույրով օծուն.
Կռթնել եմ ես պատշգամբին՝
Միտքս ցավով խոցուն։
Աչքս եմ հառել պատուհանին
Մահով մթնած խուցի.
Մոմն է վառվում լուռ սնարին,
Դալուկ, առանց բոցի։
Եվ դիտում եմ, անհագ դիտում՝
Շուրջս լցված մահով.
Զարհուրանքն է հոգիս պատում
Անէության ահով։
Եվ աշխարհն է մեռել դառնում՝
Ընկած սրտիս վըրա.
Եվ լուսինը — դալուկ մի մոմ՝
Լուռ սնարին նրա…
1921, Վենետիկ
