Ավետիք Իսահակյան «Գարունն եկավ կարմիր-կանանչ…»

Գարունն եկավ կարմիր-կանանչ, Արշալույսով, ծիածանով. Գարունն՝ հագած շողք ու ճաճանչ՝ Գոգն ու ծոցը ծաղիկներով։ Ականջներին թռչունների Հազար բույրով սեր շըշնջաց. — Աշխարհ թնդացերգով սիրո, Ավա՜ղ… գարունն ինձ բան չասաց։ Սիրտըս բացի գարնան դիմաց՝ Շողքի, ոսկի, անուշ գարնան. — Ավա՜ղ… սիրտըս դատարկ մընաց՝ Մուրացկանի ափի նըման…