— Էդ ի՞նչ կըրակ կանես, մերի՛կ:
1897
— «Բալաս, վերքիդ դեղ կեփեմ»։
— Ա՛խ, իմ վերքը սիրտս է մերի՛կ,
Դեղ ու դարման ի՞նչ անեմ.
Սրտիս վերքը խորն է մերի՛կ,
Լավի դարձի հույս չըկա.
Մի՛ քըրքըրիր սիրտըս, մերի՛կ.
Խոր — խոցերուս ճար չըկա։
1897, Ալեքսանդրապոլ
Թեմաներ
