Ավետիք Իսահակյան «Ցերեկվա ոսկի լույսերը մեռան…»

Ցերեկվա ոսկի լույսերը մեռան, Ծածկել է թևը մթին լռության Անտառ, լեռ ու ձոր։ Քնել են անդորր՝ Ուղիներ փոշոտ, կամուրջ սալհատակ՝ Անդուլ ծեծկըված կուռ ոտների տակ։ Սակայն մի հառաչ խորունկ, սրտագին՝ Լսում եմ անքուն այս խուլ գիշերին Հեռու մի տեղից. — Քո խոցված կրծքից, Իմ սո՛ւրբ հայրենիք՝ անարատ զոհի, Վեհ գաղափարի, պայքարի, մահի, — Խոսում ես հավե՛տ Խոցված սրտիս հետ…