«Այս ջինջ գիշերիս անո՛ւշ կըխըշշան…»
1903
Այս ջինջ գիշերիս անո՛ւշ կըխըշշան
Մարմանդ հովերով իմ սոսիներըս1,
Ու երազներով սիրո հուշերըս
Ջարդված սրտիս մեջ շարեշար զարթնան։
Անցա՛վ, չըքացա՛վ բույրը իմ սրտից,
Մարան երգերս՝ շքե՜ղ, մարգարտյա՛,
Ա՜խ, գարուն-սերըս է՛լ ետ չի դառնա,
Ինչքա՜ն հեռու են կյանք, աշխարհն ինձնից։
Սիրուն աղջըկա քրքիջը հիմա
Ծակում է սիրտըս անհուն տանջանքով.
Թոշնան վարդերըս զառ2 կոկոններով,—
Ա՜խ, գարուն-սերըս է՛լ ետ չի դառնա…
1903, Ալեքսանդրապոլ
Ծանոթագրություններ
- 1 սոսի — չինար (ծառ)։
- 2 զառ — ոսկեթել, ոսկեգույն։
