Ավետիք Իսահակյան «Անհայտ ծովերի լազվարթ ափերում…»

Անհայտ ծովերի լազվարթ ափերում Լուսեղեն մի բախտ միշտ կանչում է ինձ. — Ես դեգերեցի մոտիկն ու հեռուն, Չըգտա նրան, որ կանչում է ինձ։ Բայց հոգիս չունի ոչ մի հանգրվան, Նորից թովում է ինձ ոսկե հեռուն, — Զմրուխտ երազնե՛ր, — անհաս հավիտյան, Զմրուխտ հեքիաթնե՛ր, ձեզ չեմ հավատում… Եվ հոգիս հոգնած նիրհում է հիմա, Մի՛ արթնացրու, երազում է նա…