Եղիշե Չարենց «Ո՛չ կա միջուկ առանձին, ո՛չ

Արծիվ լեռների, արծիվ սիգապանծ,
Հասարակ մի հավ քեզնից վեր սուրաց…
— Կյանք է, և ահա այդ էլ պատահեց,—
Երգերիս արծիվն ինձ պատասխանեց։

Գարուն ու թովք է,
Սիրո մեծ գովք է
Շիրազի երգը։
Ցրտի մեջ հուր է,

Հայրենի աղբյո՛ւր,
Երգերս վըճիտ
Հյուսել կուգայի
Բյուրեղ կարկաչիդ։

Արտաշես Հարությունյան բանաստեղծին
Բարձունքներու լայնշի ճամբան ըլլայի,
Որ ծաղկահյուս կողերե վեր կը մագլի,
Ու գագաթին հասած՝ նոր ու հեշտալի