Հովհաննես Շիրազ Արծիվը

Երբ օրոցքում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
Գերված տեսա ու ես լացի, հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
Ա՛խ, ես մանկուց երազեցի սուրալ ազատ Մասիսն ի վեր,
Հովտում այրվել սիրտս բացի, բայց հով սարերն հեռվում տեսա։

Իմ Արարատ սուրբ սարը վես
Մեր նախահայր Հայկն է կարծես,
Որ թիկնել է ամպ ու շանթին,
Ու ծխում է հանց նահապետ՝

— Այդ ի՞նչ ցող է ձեր աչքերին,—
Հարցրի դաշտի ծաղիկներին,
Ու ծաղիկներն հեկեկացին՝
— Քո սիրածն քեզ մոռացել,

Իմ հուշերի մի աչքի մեջ Տրդատակերտ չքնաղ Անին,
Էրեբունի բլրին կանգնած ես նայում եմ Երևանին,
Մի աչքովս հետ եմ նայում, մի աչքովս նայում առաջ.
Կշռում եմ նորն ու հինը զույգ աչքերով, կշեռք դառած,