Եղիշե Չարենց «Տունս դաշտում հեռու սպասում է հիմա»

Տունս դաշտում հեռու սպասում է հիմա։ Շուրջը մութ է ու մուժ — կարմիր մշուշ ու մահ։ Տունս թողած հեռուն, թողած խոնջենք ու սեր — Ես գնում եմ դեպի մահացում ու գիշեր։ Բայց կարոտս հիմա — հրափթիթ մի վարդ — Բռնկվել է միգում ու վառվում է զվարթ։ Ու վառվում է հոգիս տառապանքով անուշ, Տունս թողած հեռուն, որպես ցնդած մի հուշ։